“เวลาที่เรารักใครสักคนหนึ่ง เรารักเขาเพราะอะไร?”
เป็นคำถามที่ผมตอบให้ตัวเองไม่ได้ ไม่ว่าจะลองพยายามถามตัวเองดูสักกี่ครั้งก็ตาม ไม่ว่าจะครุ่นคิดเสียเท่าไหร่
ก็ไม่สามารถเค้นคำตอบออกมาจากสมองได้เสียที ทีแรกผมก็คิดว่าอาจเพราะเราไม่ได้รักด้วยสมองก็ได้ เราอาจจะ
รักใครสักคนด้วยหัวใจ หรือจิตใจ แต่พอมาคิดๆ ดูอีกทีแล้วมันก็คือๆ กัน หัวใจ = จิตใจ = ต้องประมวลผล ก็คือ
ต้องมาจากสมองอยู่ดี ดังนั้นการจะถามคำถามนี้กับตัวเอง ผมก็ต้องเลือกถามจากสมองของตัวเองอยู่ดีนั่นแหละ
แต่ก็อย่างที่บอกไป คำตอบมันไม่ยอมออกมาเสียที ผมได้แต่ลังเลว่ามันจะเป็นอะไรกันแน่ กับสิ่งที่ผมรู้สึก
กับสิ่งที่ผมคิด สุดท้ายผมก็สามารถตัดตัวเลือกทั้งหมดที่มีในหัวให้เลือกแค่สองตัวเลือกได้คือ “สัญชาตญาณ (อารมณ์)”
และ “เหตุผล” การตัดตัวเลือกของผมมันก็ไม่ได้ช่วยอะไรมากมายนักในการตัดสินใจเลือกคำตอบที่เป็นของตัวเอง
ถึงแม้จะเหลือเพียงสองตัวเลือก แต่มันก็ยากที่จะตอบอยู่ดีว่ามันคืออะไร
ในทีแรกใจผมเทไปให้ที่ เหตุผล เสียทั้งหมด เพราะมันดูเป็นอะไรที่เหมาะเจาะ เวลาที่ผมจะรักใครซักคน ผมต้องเลือก
และเมื่อผมจะเลือก ผมก็ต้องมีเหตุผล ผมเลือกเพราะผมชอบ… แต่ผมชอบเพราะ? ด้วยคำถามนี้ซึ่งผมไม่สามารถ
หาเหตุผลมารองรับได้ เลยทำให้ตัวเลือกนี้มันมีคะแนนลดลงไป และน้ำหนักก็ถูกถ่ายเทไปที่ตัวเลือก สัญชาตญาณ แทน
ผมมาคิดว่า การที่เราชอบอะไรสักอย่างเนี่ย ถ้ามันไม่มีเหตุผล มันก็ต้องเป็นอะไรซักอย่างที่ไม่ควรจะมีเหตุผลนั่นแหละ
อย่างสิ่งที่เรามีมาตั้งแต่กำเนิด หรือก็คือ สัญชาตญาณ นั่นแหละ
บางครั้งพอเรารู้สึกว่าเราทำอะไรลงไป โดยไม่รู้ตัว หรือไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ ผมว่ามันน่าจะมาจากจิตใต้สำนึก หรือไม่ก็
มาจากสัญชาตญาณ แต่ผมว่าเรื่องนี้มันน่าจะมาจากสัญชาตญาณมากกว่า
แต่ก็ใช่ว่ามันจะมาจากสัญชาตญาณเสียทั้งหมด… บางอย่างมันก็มีเหตุผล อย่างที่ผมบอกไปตอนแรกสำหรับเหตุผล
ที่เทคะแนนให้กับตัวเลือก เหตุผล อย่างการที่บอกว่า ทำไมถึงรักใครซักคน แล้วก็ต้องเลือก ต้องเลือกก็ต้องมีเหตุผล
สุดท้าย เท่าที่บ่นๆ มาผมก็ยังเลือกคำตอบไม่ได้อยู่ดี… ก็ขอเลือกทั้งสองตัวเลือกเลยละกันตอนนี้ คือ ผมรักใครสักคนหนึ่ง
ด้วย “เหตุผล” และ “สัญชาตญาณ”
